تگ ها : امیر هاتفی نیا

هرمز،کوچه گرافیتی

«گرافیتی» درست جایی که انتظارش را ندارید، پیدا می‌شود؛ روی بیلبوردها، بر سنگفرش‌های خیابان، و این‌جا: بر دیوارهای جزیره‌ای در جنوبِ کشور. گرافیتی صدای جریان دیگر است؛ جریانی که مدام آن را به حاشیه می‌رانند، اما با پافشاری، خود را در چشم‌ها جا می‌کند. گرافیتی اجازه نمی‌دهد چشم‌ها تنها بر تبلیغاتِ بانک‌ها و آگهی‌های تجاری […]بیشتر بخوانید

هم هنرمند، هم خرابکار

این یک دزدی است؟! منتظر می‌مانید که آخر شب فرا برسد، پارچه‌ای روی صورت خود می‌بندید، کلاه همیشگی را بر‌ سر می‌گذارید، چراغ‌قوه‌ای در دست می‌گیرید و مضطرب در خیابان قدم می‌زنید، چشمتان به‌ طعمه موردنظر می‌افتد، یک دیوار دست‌نخورده در نقطه‌ای از مرکز‌شهر، بی‌درنگ دست‌به‌کار می‌شوید و با اسپری اموال‌عمومی را با صاحبان حقیقی […]بیشتر بخوانید

نه به هنر شهری جعلی

يكم. «دیوارها مال مردم است.» تمامِ حرفِ این روزهای گرافیتی آرتیست های کشور در همین یک جمله خلاصه می شود؛ آنها از حقی دفاع می کنند که معتقدند همدستیِ برخی از هنرمندان با سازمان شهرداری تهران آن را پایمال کرده است. برای همین، به نشانه اعتراض، مثل سابق، روی دیوارها طرح می زنند؛ هرچند که […]بیشتر بخوانید

خیابان در «قاب»!

درباره فیلم هایی که در ایران و جهان برای گرافیتی ساخته شده است از ترس تا ستایش! شاید یک تناقض باشد. اینکه یک هنر خیابانی، اعتراضی، زیرزمینی و غیرقانونی تن به چارچوب های هنر هفتم بدهد و آفرینندگانش رو به روی دوربین یک فیلمساز بنشینند و با نقاب از عشق بازی های شبانه شان با […]بیشتر بخوانید