یادداشت

یادداشتی در مورد “سیاه هیچ وقت گریه نکرد” از صفیر

اگر بخواهیم با دیدی آمیخته در انتزاع سراغ اثر برویم میتوانیم “سیاه هیچ وقت گریه نکرد” را در زمره آثار پرولتاریستی و کارگری قرار دهیم در حالی که در آن نبرد برای رهایی برده از ارباب کاملا مشهود بوده و در نقاطی صفیر قلم خویش را مستقیما بر علیه نظام سرمایه داری و امپریالیسم نشانه می گیرد.

“سیاه هیچ وقت گریه نکرد” شیبی خطی داشته و از خیمه شب بازی و سیاه بازی های مرسوم ایرانی بهره می گیرد تا بتواند واقعیتی را که می خواهد بازتاب دهد را شبیه به یک نمایش رادیویی جلوه گر کند و تا حد بسیار زیادی هم در این امر موفق شده است.

شاید بتوان “سیاه هیچ وقت گریه نکرد” را تا حدی مرتبط با نمایشنامه ی معروف “سیاها‌” از “ژان ژنه ” نمایشنامه نویس . شاعر و رمان نویس فرانسوی دانست که با تکیه بر دیدی نمایشی حرکت می کند.

صفیر از هنر به عنوان ابزاری برای انتقال محتوا و رسیدن به هدف خود استفاده می کند اما به دلیل بار محتوا و نوع روایتگری سخت انتخابی اثر کمی خسته کننده شده و اوزان شعری به کار رفته در جاهایی از مسیر اثر از هماهنگی همیشگی که عادت داریم در آثار صفیر بشنویم برخوردار نیست البته این موضوع به دور از رپ در آثار بزرگان ادبیات نمایشی که از نمایش و هنر برای رسیدن به هدفی خاص و اکثرا آمیخته با مسایل سیاسی استفاده می کنند همچون ” روسپی بزرگوار” از ” ژان-پل سارتر” نیز مشهود است.

در مجموع “سیاه هیچ وقت گریه نکرد” گامی رو به جلو در جهت آمیزش رپ فارسی با دیگر هنرها دانست و مطلب مهم تر از آن این است که صفیر در سه آهنگ آخر خود که با فاصله ای اندک و روندی عجیب منتشر کرد به سه موضوع مختلف پرداخت و به دور از تعارف این همان چیزی است که رپ فارسی در این وضعیت آشفته محتاج آن است.

نویسنده : امیر راد