آمیزه

چند خط برای صدای زمستانی رپ فارس

حوالی سال های ۹۳ تا ۹۴ بود که رپ فارسی شروع به پوست اندازی کرد . ظهور نسل جدیدی از آرتیست های جوان که آن روز ها اکثرا با کلمه «نسل سوم» شناخته می شدند   هنرمندانی کم و بیش فعال ، پر از ایده و نو آوری ، خاص پسند و البته بسیار مرموز و تو دار ! آن قدر تو دار  داشتن یک عکس با کیفیت از آن ها غنیمتی می شد برای صفحات و رسانه های فیس بوک ، تا چند روزی مخاطبین خود را راضی نگه دارند . یکی از اسم های پر تکرار آن روز ها که بدون شک بار سنگینی از تغییر نسل و سلیقه مخاطبین را بر دوش کشید  تشکل پلاک بود  و در آن میان یکی از اعضای این خانواده هیپ هاپی به نام «بامداد» !‌ اولین بار که صدای «بامداد»  را  شنیدم همکاری به یاد ماندنی اش  با  «کابوس» به نام «اینجوری بهتره» بود . دقیقا همان جایی که «بامداد» با همان صدای خاص و با آرامش گفت «این سکوت خیلی وقته تومه ..» حدس زدم که با آرتیست متفاوتی روبرو شده ام  .

اما چه چیزی باعث می شود که نه تنها من بلکه بسیاری از مخاطبینی که برای بار اول به آثار «بامداد» گوش می دهند با شنیدن اولین جمله از ورس وی میخکوب شوند؟

 

از بحث قدرت استایل که بگذریم در اصول این سبک  با تکنیکی به نام « دلیوری رپ/  rap delivery» مواجهه می شویم . شاید اگر بخواهم به ساده ترین سبک ممکن این مقوله را باز کنیم دلیوری رپ به معنای قدرت بیان کلمات به مخاطب و القای احساس نهفته در آن هاست . این که طرز بیان کلمه ی « خواب» با طرز بیان کلمه « جنگ» قطعا می تواند متفاوت باشد و هرکدام بر پایه استعداد آرتیست و نوآوری وی با نحوه بیان شدنشان حس خاص و قابل لمس شدنی را به گوش شنونده القا کنند.

 

برگردیم به آثار بامداد … نحوه بیان جملاتی مثل «صدای غل و زنجیر» ، « منم یه آهنم» ، «می چرخم می گردم دنبال قهرمان یه تهمتن» را در ذهن خود مرور کنید . نحوه القای کلمات از دهان آرتیست آن قدر قابل ادراک است که حتی شما می توانید تک تک کلمات را به صورت دقیق در ذهن خوئ مجسم کنید و این جاست که با هنر وی روبرو می شوید . همان هنری که به قول خودش با رنگی مشکی از درون وی می ریزید .

 

همه ی این ها را گفتم تا بهانه ای باشد برای ششم تیر ماه و سالروز ۲۴ ساله شدن صدای زمستانی رپ فارس .خدا را چه دیدی  شاید او نیز هم اکنون مطابق عادت تمامی ما ،  گوشه ای از این شهر بزرگ خلوت کرده است تا  «روز تولدم» را پلی  کند و   همراه با صدای خودش نجوا کنان بخواند : دیروز روز تولدم بود / همون روزی که من واسه همیشه مردم »

حرف آخر این که رزومه ی پر بار «بامداد» را برای چند ثانیه در ذهن خود مرور کنید . حال به یاد بیاورید که اون تنها ۲۴ سال دارد . مسیر های زیادی مانده برای حرکت و قطعا قله های زیادی از زیر زمین باقی مانده است که بکر و دست و نخورده منتظر هنرمندانی از نسل جدید برای فتح آن هاست . هنرمندانی که بدون شک یکی از آن ها می تواند «بامداد» باشد .

 

به قلم Rhvem

5 دیدگاه