آمیزه

وقتی قلم گریه کرد

هست هرچه در عالم نیست
پندار که نیسـت هرچه در عالم هـسـت ( خیام )

در تاریخ جهان قلم جایگاه ویژه ای برای بشرهای نخستین تا به امروزه داشته
از معاهدات و جنگها و چپاول و تصویر کشیدن عشقو احساس اختراعات و از همه مهمتر بحث ما هنر
براستی قلم چرا به وجود امد و چرا قلم نماد هنر شد اما نماد جنگ و خونریزی و تمام پالس های منفی نشد با آنکه نقش کلیدی را ایفا میکرد .؟
قلم نماد هنر شد چرا که هنر روح و ذات انسانی را بر خود یدک میکشد
هنر تمام تغییرات جهان به سوی خوب بودن و خوب زیستن را با خود همراه دارد
انسان نخستین کشف آتش و اداب رسوم را بر دیوارهای غارها نقش کرد تا هنری که خلق کرده است را به انسان ها هدیه کند .
ارزش قلم را در ادبیات, باید در تاریخ کهن ایران و یونان جستجو کرد .در شاهکار های فردوسی حافظ مولانا ارسطو سوفکل هومر و و و و تا ببینید این قلم چه رقص ها کرد به روی کاغذ و چه اثاری خلق شد.
قلم انجا مهم میشود که روح هنرمند درونش دمیده شد و چون عیسی مرده را زنده کرد .
راستش با اندکی تفکر احساس میکنیم هنرمندان عهد قلم از بیم آنکه قلمشان تمام شود نهایت سعی در خلق هنر را برای ایجاد تغییر داشته اند .
و با نگاهی به جامعه امروز هنر در جهان به خصوص کشور عزیزمان ایران
باید گفت قلم نمیرقصد قلم در ماتم نبود معانی ,نبود انگیزه تغییر,نبود خلق,در حال مویه کردن است چون زنانی که عزیزشان را به خاک سپرده دست را تکان میدهند سر را تکان میدهند پای میکوبند که عزیزشان برخیزد اما عیسی دیگر نیست که نیست .
امروزه قلم هنرمندان لاله زاری میچرخد برای یکبار خواندن برای یکبار شنیده شدن برای یکبار اجرا شدن .قلم در رپ فلسفی ماهم در حال گریستن است
آنانکه قلم را به رقص وا میدارند ,برای ایجاد تغییر, برای آینده سازی, را منزوی میکنند و همه تراش میشوند برا از بین بردنشان با این نقد که قلم شما اینده سیاه را نمایش میدهد مگر از این هم سیاه تر داریم مگر امروز آینده دیروزمان نیست؟
قلم بنیان اصلی فـرهـنگ ملی ما را تشکیل می دهد و نقش قاطعی را دربسـط وتکامل و شـناخت فرهـنگ سـرزمیـن کهن سـال ما، به عهده دارد. از طرف دیگر این مسـأله نیزروشـن اسـت که قلم پیش از آن که ابزار نوشتن باشـد، وسـیله یی برای اندیشـیدن وتفکر اسـت ونمودار فرهـنگ مردم. پس هـر قـدر قلم ناقص ترو ضعیف تر برقصد به همان اندازه فرهنگ وتفکر و منطق انسـانی نیز بی رنگ تر منعکس می شـود.
هنرمندانی که در عرصه رپ, نسل جامعه را پرورش میدهند انگشت شمارند و در حال منزوی شدن, گواه این کلام و این مقاله را عیین شما مخاطبین درک کرده و دیده اید
امروز روزیست که قلم ها میگریند برا آنکه دلشان هوای خیام ها و مولاناها و سعدی ها و و و ها کرده است
تققدیم به هنرمندانی که هنوز قلمشان میرقصد اما گریه نمیکند

به قلم “محمد انکار” 

2 دیدگاه