مقاله

جریان اصلی و زیرزمینی یا تجربی؟

الفاظی که این روزها به شدت در رپ فارسی استفاده میشوند و کاربردی هستند و اگر آن ها را به کار ببرید میشوید جزو آن دسته از آدم های کار درست و کاربلد که سالیان است موسیقی رپ را دنبال میکنید !

مین استریم و آندرگراند ؛ اطلاع دقیقی در دست نیست که اولین بار این کلمات از طریق چه بستری وارد رپ فارسی شده اند اما از هر طریقی که وارد شده اند به طور دقیق تعریف نشده اند و بعضاً دیده شده که تلفظ اشتباهی از آنها مانند ماین استریم ، ماین استرم و نظیر این کلمات توسط برخی از کاربلد ها و منتقدین بیان شده است .

جریان اصلی یا همان مِین استریم (Main Stream) در بیان به همان خوانندگانی گفته میشود که از اصل هیپ هاپ فاصله گرفته اند و سعی به ترویج ناهنجاری را در جامعه دارند و به آنچه که خواستگاه اصلی این سبک موسیقی است یعنی بررسی ناهنجاری های لایه های مختلف جامعه نمیپردازند .

هنرمندانی که صرفاً هدفشان ایجاد یک جو مالی برای خود و تصاحب چارت های مختلف موزیک در دنیا است و موضوعات آثارشان از محدوده‌ی عشق و عاشقی بدوی ، خوشگذرانی ، میمهانی های شبانه و … فراتر نمیرود . این هنرمندان شهره‌ی عام و خاص هستند و از آنها میتوان به دریک ، لیل وین ، جی زی و … اشاره کرد .

از این هنرمندان آثاری نیز در دسترس است که به بررسی ابعاد مختلف روح انسان میپردازند ولی عمده ی آثار مطلوبشان همانطور که گفته شد به موضوعات دیگری میپردازند .

و در سوی دیگر میدان آندرگراند(آندرگرند) یا همان زیرزمینی که در همان اصول و قواعد اولیه ی بازی پافشاری میکنند و سعی آنها تغییر مسیر زندگی یک انسان به سمت عقایدشان است و موضوعات اشعارشان مبارزه با پلیس ، مبارزه با نژاد پرستی ، فقر ، هستی و چیستی انسان و … است .

در تمامی این سالها هنرمندانی بوده اند که نمیتوان برچسبی به آنها برای حضور در این جبهه ها زد مثل امینم ، توپاک ، کندریک لامار ، جی کول و … چون محتوای آثار آنها حتی با تصاحب صدر جداول پرفروش ترین های موسیقایی جهان همواره خارج از بعد جریان اصلی بوده است و مرز باریکی بین این دو جبهه را طی میکنند .

صحبت در رابطه با این دو عبارت و بحث درباره ی ابعادشان شاید ساعت ها نیاز به همفکری است و در یک مقاله نمیگنجد ولی موضوع این بحث چیز دیگریست .

آیا واقعاً موسیقی رپ در ایران شامل این دو جبهه شده است ؟
آیا موضوعات اشعار هنرمندان صرفاً تنظیم شده براساس خواستگاه جامعه است یا این تجربیات آن هاست که در اشعارشان دیده میشود؟

سوالاتی که مدتهاست برای من قابل توجه است و قصد دارم بیشتر تا حد ممکن نتایج بررسی هایم را با شما به اشتراک بگذارم .

ورود موسیقی رپ به ایران با الگو برداری از همان موضوعات غربی به همراه بود و این الگو برداری ها مسبب آن شد تا هنرمندان در ابتدا با کاور کردن همان آثار سطح کیفی کار خود را بالا ببرند ، آثاری که بیشتر متعلق به امینم و فیفتی سنت بود و برای مدت کوتاهی برای آزمون و خطا توسط هنرمندان استفاده شد .

اما این الگو برداری با پیدایش آهنگسازان در زیرزمین ها رفته رفته کنار رفت و موزیک هایی از جنس موسیقی ایرانی جایگزین آنها در آثار افرادی مانند سروش هیچکس ، رضا پیشرو ، ساسی مانکن ، علیشمس ، ابلیس و … شد .

هیچکس از تجربیاتش در خیابان میخواند ، بهرام نورایی از معذلات و درگیری هایش فکری اش طی روز با مشاهده ی تعارضات اجتماعی میخواند و در سمتی دیگر گروه زدبازی از تجربیاتشان در طی میهمانی های شبانه شان میخواندند ، عرفان از کنکاشت های یک فرد مهاجر در خارج از ایران مثل مصرف مواد مخدر میخواند تا این تجربیات گسترش پیدا کرد ، هنرمندان بیشتری وارد این عرصه شدند .

اگر این تئوری درست باشد و هنرمندان در ایران نیز در دو جبهه ی مختلف فعالیت کنند ، چارت های موسیقی به تصاحب چه کسی درآمده است ؟

زمانی که هنوز فرهنگ فروش آثار به صورت کامل جا نیفتاده است ، بستری مستقل برای فروش و شفافسازی میزان فروش آثار وجود ندارد و هنرمندان ناچار هستند تا آثار خود را به رسانه ها به میزان بسیار اندک بفروشند دقیقاً این جریان اصلی متصل به کجاست و برای چه هدفی میکشود ؟

به نظر میرسد ، این جبهه بندی ها هنوز در موسیقی زیرزمینی کشورمان صدق نمیکند ! از آنجایی که خواستگاه متفاوتی در این سبک موسیقی همچنان حکمفرماست و نمیتوان به آن به چشم یک شغل مستقل نگاه کرد ، چون جریانات مالی همچنان به سوی طرفداران این سبک کشیده نشده است .

هنرمندان هنوز تجربیاتشان را بیان میکنند ، یکی از مفهوم آزادی میخواند و لا به لای اشعارش آنرا به صورت متکلف بیان میکند و دیگری از شباهت جنسی از جامعه به باغ وحش !

 

نویسنده : نُدیسم

 

3 نظر

اینجا کلیک کنید تا نظرتان ارسال شود