یادداشت

امید به روزی که کم بشه خواننده‌ی غمگین

هر متنی بهانه ای دارد و چه بهانه ای بهتر از حس نوجوانی ؛
ما مخاطبانی بودیم که با داشتن عکسی جدید از هنرمندان منتخبمان تا مدت ها شاد و سرخوش می‌شدیم ، زمانی که خبری از شبکه های مجازی و تلگرام و اینستاگرام های رسمی و غیر رسمی نبود و تمام دسترسی به موسیقی برایمان خلاصه می‌شد در یک صدای خش خش و جمله ی “Registering Your Computer On The Network” که معنا و مفهوم آن این بود که برای لحظاتی می‌توانید از اینترنت با سرعت لاک پشت بهره مند شوید . آن روزها تمام ارتباط خلاصه می‌شد به چراغی نارنجی ، وبسایت‌ها و انجمن‌های آن وبسایت‌ها و شنیدن خبر آهنگ های جدید و گرفتن آن ها از کافی نت محل و در نهایت گوش دادن آنها از طریق ام پی تری پلیر ها یا امثالهم ، این تمام حس نوجوانی آدمهای شبیه من با کمی دستخوش است .

در آن سالها، همه چیز شبیه به هم پیش میرفت تا طلوع نوعی از نگارش شعر در رپ فارسی ، مفهوم و انتزاع که منجر پیدایش افرادِ نام آشنای امروزی است که در ابتدای راهشان خیلی سختی کشیدند تا به این جایگاهِ امروزشان دست پیدا کرده اند .
اسامی که این روزها هرکدام در کارشان مهارت بی نظیری دارند و پخش هر اثر از آنها شور و هیجان جدیدی به رپ فارسی می‌دهد و از بزرگترینِ این اسامی میتوان از بنیامین ، علی سورنا ، فرشاد ، بامداد ، فرزان نام برد . همدلی و هم سوییِ بی نظیری شکل گرفت با رهبری و حمایت اسمی که آن روزها جزو پر رنگ ترین نام رسانه های رپ فارسی بود و آن اسم کسی نبود جز “بنیامین” که برهم زننده ی تمام قواعد و قوانین رپ فارسی بود و از انجام هیچ کار جدید و جسورانه ای فروگذار نمیکرد ، از انتشار همکاری های بین المللی تا دیس کردن یاس .

کسی که علی رغم تمام بی مهری ها به گفته ی خودش “وقتی رپ داشت تو موزیکای آبکی غرق میشد ، سوار کشتی کرد چندتا رپر خوب و داد پر و بال بهشون ، پس اگه الان رپ واقعی میشنویم مدیونش هستیم و امثالش” ، هنوز هم نتوانسته از هنر دوران جوانی اش با ورود به دهه ی چهارم زندگی اش دست بکشد و شاید کمی خسته از این مسیر طولانی و پیچ در پیچ اما همچنان با همان لحن دوست داشتنی و اشعار لطیف سعدی مابانه اش پشت میکروفون می‌رود ، خواندنش به خاطر تمایلات شخصی همان دوران است یا اصرار طرفداران و نیاز رپ فارسی به وجود وزنه ای به نام بنیامین را نمی‌توان دقیق مشخص کرد اما آنچه که عیان است و به هیچ بیانی نیاز ندارد ، انتقال همان حس خوب و نوجوانی است که هنوز در صدای بنیامین حس میشود .

بنِ اتاق بی پنجره و نقاش یا بنیامینِ وقتی که تنهایی ، وارم آپ ، خداحافظ یاس و از همه مهمتر آیدا در آینه پس از سالها سکوت و ننوشتن امروز در کنار دو طیف از مخاطبان قرار گرفته است، طیف اول مخاطبانی که مثل من با آثاری از وی در ذهن هایشان خاطره ساخته اند و هنوز آثار بنیامین را در پلی لیست هایشان دارند و البته طیف دومی که این روزها تازه با این نوع موسیقی یعنی رپ فارسی آشنا شده اند و هنرمندان نام آشنا تری که شاید حتی برخی از آنان توسط بنیامین کشف شده اند را میشناسند .

بنیامین همچنان صاحب سبک و از پیشگامان موسیقی زیرزمینی ایران است، به گونه ای می‌توان لقب “پدر رپ انتزاع فارسی” را شایسته ی او دانست و به عنوان عضوی کوچک از این فرهنگ و طیف اجتماعی بسیار علاقه‌مند به ادامه‌ی فعالیت وی هستم و شاید این فعالیت مرهون دلگرمی مخاطبان است ، مخاطبانی که در این روزها آگاه تر از پیش نسبت به مسائل روز رپ فارسی واکنش میدهند، فعال تر به طرفدارای عقلانی می‌پردازند و البته یار و یاریگر روزهای سخت و پرکار هنرمندانشان شده اند حتی با دست هایی خالی … .

 

نویسنده : علی نُدیسم